ki derdim de yok hüzün neden misafirim

gerginleşiyorum yaşadıkça oksijenin zehrinde derinleşiyor aklımdaki kuyu beni ayakta tutacak şey ne ? düşmek istiyorum yeraltımın gökyüzününe hiç okunmayacak satırlar kesecek bileklerimden yasaklandı mı şimdi gülmek ? güvenmiyorum kendime sana neden güveneyim ki ? nerden çıktı bu güven bir hayatın bitiminde hüzünlü bir şarkı gibi sevmiyorum kendimi kaybettiğim benliğimi hiç buldun mu kendini ölümün ucunda gelecek bir saat içinde tutabilcen mi kendini ayakta tutabilecek miyiz aklımızı bu kalbin büyüklüğünü göreceksin arafta zamanın karanlığında bilsen içimi titriyor gözlerim kendimde değilim katlanamıyorum kendime ağlıyorum bazen güvenmiyorum kendime sana neden güveneyim ki korkuyorum kendimden kimsesizlik den ses ver kime bu sessizliğim ? gürültü oldunuz hayatıma ses ver dedikçe zedeleniyor sürekli acılarım açıkcası kalmadı da tadım kanatlanıp uçmak istedim bütün agırlığımı bırakıp

kimsesizleşiyorum

Fırtınalar var içimde
her estiğinde birilerini kopartan fırtınalar
Patlamalar var içimde
Big bang'ın adını söndürebilecek patlamalar

dipnot

hiç bir hikayenin sonu mutlu bitmiyor anlamadın mı ?
kaçıncı bu zarara uğrayan hep sol yanımdı
karardı umutlarımın kırıntısı
aşağıya atlamak istiyorum huzur yeraltında mı?
sürekli yazmak bir acının devamı
dahası
uyumak istiyorum
rahat birakin

birşeyler

yolumuz uzun
neden sordun?
bitmeyecek bir yorgunluk bu
eskilerde kalan
bir geceyi anlatan nasıl bir kelimelerdi ki
gecelerden doğmuş olmalı
hayal olmalı
akıllıca değil sözler
karma karışık ne anlatmaya çalıştığımı bilmiyorum
beynimde ki her bir cümle zarar veriyor
düşüncelerimle uğraşıyorum
akıllanmak istemiyorum
kimi suçluya bilirim ki
duvarlara çiviledim
resimleri
içimdeki gürültü bitmiyor
bir kenar mahallede kan çanağı gözlerle ağlıyordum
bazen

ölümden başka son var mı ?

acıydı tüm hislerim her yanımdan kan akarcasına kanım dondu tüm acıyı tek başıma sırtladığım da içimizdeki acı paramparça hissediyorum kendimi bin bir parça yapboz gibi bir parçası eksik olan en önemli parçası o gece çöktü beraberinde acıyı getirdi yeryüzüne içimdeki gökyüzü boş bir koridor aklımda en ucuna ulaşılamayacak sürekli uç noktaları yaşadıkça bir çarşafa yazdık parmaklıklar ardında ardı arkası kalbimin tortulaşması duvara yazılan yarım kalan mutluluklar

melek olmak isterdim korkularım her insanın korkuları uyumak istiyorum bir yatak verin bana biraz müzik biraz şiir birde resim bu duyduğum kimin sesi halisilasyon mu bu görüyorum içim titriyor gibi iki ters duygu içimde şimdi ölmek için her bir damla kan damarlarımı sızlatır elinde hiç bir şeyin yokken nefes almak niyedir ? aslımı aslında astım, aslımı aslında hiç anlamamıştım nasıl da afalanmışım astıma bulaştı aslım tüm derdim aslım yarım kaldım hikayemin aslında hiç bir son ölüm kadar yakın değil aslıma her gün tekrarlıyor bu ölüm aslında peki ölümden başka son var mı ?

ümitsiz bir vaka

karanlık çok karanlık
bir hikayenin sonu
yaşadığım kaçıncı son bu ?
hatırlamıyorum kaçıncı yangınım bu
ümitsiz bir veda bu çocukluğum
kaybetmek istemediğim misketlerim
aklımda eskilerim
eksik olan sesi
bir sigarayla esinti
şimdi gömüldü iskeletim

tahtasız bir akıl

bir duygudur 

tüm duygularını duygusuzlaştıran

nasıl bir yaradır ki

iyileşmesi ölümle eş zaman

anlatabiliyormuyum

karaladım adını
karardı hayatım
kandı akıl
kalmaz akıl
cinayetti adım
hayaldi varlığın
yoktu bi anlamı
kaybolan yollarımdı
nefes alan olmadı
bir melek üstümüze konmadı
konulmadı teşhis
göremediler yüzümü
görülmedi hüznüm
niye üzüldün
ölmeyecek misin
arkandan kim üzülür
öldüm kim üzülür
kimi güldü
acı çekerek ölüyorum
yasaklandı mı şimdi gülmek
parçalanırken

bir umut doğar mı ?

karanlığım..

karanlığım nasıl bir his ki korkarım

hücrelerim cehennemde karardı

yalnız cümleler geceyi karartır

uykunu keser

gözlerde korku anları

korkuyu salarsın odanın her yerine

yayılır tüm odaya 

bir oda bir kalem bir defter

cinayet için gerekli üç silah

tetiği çeken bir sigara

içimdeki sarhoşluk bitmeyecek

hiç bir fikrim yok

nefes aldıkça tam kalbimi vurur

beynim durur

damarlarım kanımı kusar

ellerim ağrıyor parmaklarım sızlıyor

şiirlerimi yakmaktan artık hislerim yanıyor

bu sokakta

en sevdiğim bir şiir içinde ki yalnızlığım

hangi şiir içimdeki yalnızlığım kadardı

atmayan kalbin ağırlığı

uykusuzluğumun başımı ağrıtması

ilk olarak bunu anlamıştım gözlerim karanlığa

daldığında zamansız bir andı

ben hep o aynı adamdım

bir günde bir intihar bin asıra seslenişi

ölmeden önceki son adım..
ilk adım bu belki ilk acıyla tanıştığım ilk adım belki huzurla tanıştığım ilk adım böyle bir şey oldu mu ? aklım yerinde değildi beynimin içinde sesler hepsi bir kafadan konuşuyor kimse kimseyi dinlemiyor yalan olduğuna inanıyorum her şeyin , çok ince bir detay gibi yakalamak istiyorum eski mutlu çocukluğumu kendim miyim diye düşünürken aklımın içinde hudut, aynaya baktıkça gördüğüm tek şey boş bir oda soluk tavanlı dağınık biriyim masa üzerinde bir resim ve onlarca sayfa ve fark etmemiştim kendimi göremiyorum rüya mı yoksa bu? rüya ise nasıl bir rüya uyanmak bilmiyorum yıllardır kendimi yıllanmış hissediyorum bir şarap gibi yıpranmış yaşamak için umudu olmayan biri gibi hep aynı şeyleri yazıyorum neler yaşadığımı bilemezsin aklının ucundan geçmeyecek acılar içinde eriyorum verin bana bi 45 lik öldüreyim karşıma çıkanları kışkırtmayın aklımı aynaya bakarak öldüreyim karşıma çıkanları asılmış bir kalple yaşamak ölmek için savaşmak şimdi öldürün beni bu yazıyı yazarsam suçlu olursun yoksa ben öldürecem aynada ki pisliği düşmanlarım çok istemiyorlar yaşamamı bu kavga bi 45'lik le bitebilir bulanık görmeye başladım her şeyi iyice yazarken dalıp gidiyorum kesik kesik yazıyorum beynimden geçen fikirler yüzünden cennette yerim yok bu odada bir cinayet işlemek arkadan bakanlar için kolay değil hiç bir şey son değil bu son ölüm için eldeki delil son noktaları koyamıyorum bir türlü bu yüzden mi hiç bir son yaşamaya değer mi ? son vermek istiyorum acılara yoksa belki 1 saat içerisin de olmayacak bu adam kalan hatıralar bu sefer beni değil onları yıkacak umutlanmak isteyecekler umutlara kalan her satır kesecek bilekleri gördüğüm tek şey yok olup gitmem mi ? nasıl yaşıyorum hayret ediyorum bu odanın her santimi soğuk üzerimi giyinsem de kalınca hayat filmi canımı yakar kanımca anlatabileceklerim bu kadarla sınırlı değil odalar var cehennemde sandıklarım, tanıklarım yardım etmez dost tanıdıkların karıştı duygular beynimin içinde ki boşluktayım doğru yolda mıyım ? soğuk bir yoldayım donuk bir andayım yarım kaldığım bir zamandayım bir çantayla bu şehri terk edecek bir haldayım yorgun bir akşamla gökyüzünün semasına bir kadının resmiyle dalmak tayım mezarlıkta ismimi arayın ağlamayın dostlarım bu yalnız adam hiç aklınıza vardı mı ? zararım var hayatıma çıkarın beni bu karanlıktan öldürün beni okumayacağın bir yazı kimin umrun dayım ki okusan da anlamaya çalışacak mısın beni ? yoksa bu aptal çocuk ne yazdı böle deyip gülüp geçecek misin ? gözlerimin ağırlığını uykusuzluk geçirir mi uyuyamıyorum çünkü hayal ediyorum mezarıma toprak atanın güldüğünü kimse bilmeyecek bu adam neden öldüğünü karışacak kafanız savaşımı bilmeyeceksiniz gizli tutcam zaten okumayacağın için bilemeyeceksin aklımdaki sesleri başımın ağırmasıyla kalcam ağaran saçlarla

kaybettiğim hislerimin acısı

yalnızım,çok yalnızım hislerim yalnız olan duygular içinde yalnızım kaybettiğim günün gecesi ölmek için seçilebilecek en güzel gündü doğduğum gün ölü doğmuşken bu nasıl bir can ki ölmek bilmiyor beynimdeki ölü hücrelerim cinayet masasının altına atıldı bir baksan gözlerime inanamazsın kan çağı olmuş karanlığı çayımın içine koydum zifiri bi dem..

nasıl olacağını bilmiyorum hiç bir şeyi kurtarmayın sakın beni cehennemden, beni üzenlerde orda olacak , yakın tüm hislerimi ,yanıyorum hissedin. karanlık bir yeri hangi umut aydınlatır? kimin umudu başkasının karanlığını aydınlatır? atmayan kalbimin karanlığını bi kadın aydınlattı, gözlerim deki karartıya ışığı oldu turkuazı..

karıştı sanırım her şey cevap verin abi hiç mi yolu yok beynim patlıyor acıdan her bir kelime beynime kurşun bir kaç cümle yazıp beynimi uyuşturdum , içimde ki yara büyüyor öyle bi derde düştüm ki özgürlüğümü istiyorum ölümcül bi hastalığa tutulmuşken dünyada eşi benzeri yok böyle hastalığın tedavisi de yok..ölüyorum,zamanı durdurun,durduğum yer uçurumun kenarı beynimin yarısı aşağıya atla diyor diğer yarısı aşağıya atlamak istiyen beynimi ayakta tutmak istiyor, peki neden istiyor?

bir ölünün hayaleti yazmakta ellerimden

yalnızlığım boşluğa düştü düş,düş bitmiyen bir boşluk nasıl bir yoldu karaladık ellerimizle sarpa sardı her şey içimizden parça koptu titremekte ellerim düşüşüm hiç bitmiyecek gibi yoksa bitti mi ? bitti de acısını mı çekiyorum? yoksa hiç bitmiyecek bir düşünün acısı darmarlarımdan kanları çekip almak mı istiyor ? peki sebebi neydi ? karanlık oluyor rüyaların sonu kabuslarla bitmesi nedeni bilinmemesi ağrıyan bir kalbin atmaması gibi..

belki bir gün uyanırsın fazlasıyla karanlığa hayallerim cehennem de bir oda nasıl bir yer ora? geçmişi silmek yada sildigimizi sanıp gelecege yürümek gülümserken acının canımı en fazla yaktıgı an, bu nasıl bir can?yalnızlıgım geçmişimle mi ilgili?yoksa gelecegim gelmiyecek olan bir şeyin peşindemi? soruları yangına sürmek için mi sordum kendime? nerden geldi bu yalnızlık 7 milyar içinde bi biz miyiz yalnız? kimin kime yardımı ? 2 farklı hayat oldu dostluklar,bu muydu dostluk? yazarımın hikayesi sonlanması için mi vardı? böle son görülmedi gelecek 100 yılda da görülmiyecek yada bunu ben görmiyecegim yazdıklarım görülmiyecek unutulcam bazıları umutlancak peki sen hangisinde olcaksın? yıldızlar parlamıyacak o gun korkma orası yeraltımın gökyüzü.