ki derdim de yok hüzün neden misafirim

gerginleşiyorum yaşadıkça oksijenin zehrinde derinleşiyor aklımdaki kuyu beni ayakta tutacak şey ne ? düşmek istiyorum yeraltımın gökyüzününe hiç okunmayacak satırlar kesecek bileklerimden yasaklandı mı şimdi gülmek ? güvenmiyorum kendime sana neden güveneyim ki ? nerden çıktı bu güven bir hayatın bitiminde hüzünlü bir şarkı gibi sevmiyorum kendimi kaybettiğim benliğimi hiç buldun mu kendini ölümün ucunda gelecek bir saat içinde tutabilcen mi kendini ayakta tutabilecek miyiz aklımızı bu kalbin büyüklüğünü göreceksin arafta zamanın karanlığında bilsen içimi titriyor gözlerim kendimde değilim katlanamıyorum kendime ağlıyorum bazen güvenmiyorum kendime sana neden güveneyim ki korkuyorum kendimden kimsesizlik den ses ver kime bu sessizliğim ? gürültü oldunuz hayatıma ses ver dedikçe zedeleniyor sürekli acılarım açıkcası kalmadı da tadım kanatlanıp uçmak istedim bütün agırlığımı bırakıp